هدف کلی این تحقیق بررسی تأثیر شرایط اجتماعی بهرهبرداران بر پایداری اکولوژیک سامانهای عرفی عشایر شاهسون در مراتع ییلاقی کوه سبلان در جنوب شهرستان مشگینشهر در استان اردبیل میباشد. نمونهگیری از جامعه آماری عشایر به روش تصادفی ساده بوده و تعداد نمونه نیز با استفاده از فرمول کوکران 58 بهرهبردار تعیین شد. شاخصهای اجتماعی مورد سنجش در این تحقیق شامل سن، سابقه بهرهبرداری، میزان سواد و افراد تحت تکلف میباشند. برای اندازهگیری و ارزیابی پایداری اکولوژیک ده شاخص انتخاب شد. برای پردازش و استخراج دادههای کمی و کیفی از نرمافزار SPSS18 و با بهکارگیری روشهای آماری متناسب با سطح سنجش متغیرها استفاده شد. نتایج این تحقیق نشان داد که بین سواد و شاخص پایداری رابطه معنیداری وجود ندارد. بهعبارت دیگر یکنواختی جامعه آماری (82 درصد کمسواد و بیسواد) باعث شده تا سواد تأثیر معنیداری بر شاخصهای پایداری نداشته باشد. همچنین نتایج آزمون همبستگی نشان داد که بین اعضا خانوار و سابقه دامداری با شاخص پایداری رابطه معنیداری در سطح 99 درصد وجود دارد. نتایج آنالیز واریانس نیز نشان داد بین میزان پایداری سامانهای عرفی بر اساس سابقه بهرهبرداری تفاوتهای معنیداری وجود دارد (27/13 F= و 001/0 P≤) و با مقایسه میانگینها مشخص شد که بیشترین پایداری در سامانهای عرفی وجود دارد که سابقه بهرهبرداری بیشتری از مراتع دارند.
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |