XML Print


مجتمع آموزش عالی سراوان، سیستان و بلوچستان، ایران.
چکیده:   (1119 مشاهده)
یکی از رایج‌‌ترین کارکردهای مراتع، زنبورداری است که برای افزایش بنیه مالی مرتعداران و مشارکت بهتر آنان در مدیریت مراتع، می‌‌تواند توسعه یابد. از اینرو، قابلیت مراتع درمیان، برای زنبورداری، با انتخاب شاخص‌‌های اکولوژیکی، اقتصادی و اجتماعی و محیط‌‌زیستی، مورد ارزیابی قرار گرفت و درجات شایستگی تیپ‌‌های گیاهی، بر مبنای روش عامل محدود­کننده فائو، با طبقات S1 (شایستگی خوب)، S2 (شایستگی متوسط)، S3 (شایستگی کم) و N (غیر شایسته)، مشخص شد. بر مبنای نتایج، 8/7661 هکتار (1/56 درصد) از مساحت مراتع منطقه، در طبقه شایستگی متوسط (S2)، 9/274 هکتار (0/2 درصد) در طبقه شایستگی کم (S3) و 4/5717 هکتار (9/41 درصد) در طبقه غیر شایسته (N) قرار دارد. دما و رطوبت نسبی در ارتفاعات منطقه، شاخص جذابیت گونه‌‌های گیاهی توأم با رطوبت در پایین­دست منطقه و مشکلات فرهنگی- اجتماعی نظیر؛ کمبود و یا نبود دانش مرتبط با زنبورداری؛ از عوامل محدود­کننده شایستگی اراضی، برای زنبورداری می‌‌باشند. ترکیب گیاهی، سرعت باد و در برخی تیپ‌‌های گیاهی، دوره گلدهی طولانی و همچنین بازار خوب مصرف عسل، از عوامل افزایش‌‌‌­دهنده شایستگی و عامل پایداری این حرفه در منطقه بود. در مجموع، با توجه به قرار گرفتن عمده سطح مراتع منطقه در طبقه S2، زنبورداری می‌‌تواند به‌‌عنوان یک معیشت مکمل برای افزایش درآمد مرتعداران و بهبود وضعیت اقتصادی مردم بومی به‌‌کار رود که با برگزاری دوره‌‌های آموزشی و حمایت دولت جهت ارائه تسهیلات، می‌‌توان مرتعداران را ترغیب به کاهش دام مازاد کرد.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1399/9/7 | پذیرش: 1400/3/4

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مرتع می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 All Rights Reserved | Rangeland

Designed & Developed by : Yektaweb